Flamenco

… to nie tylko dźwięki, to pewna filozofia życia, kultura, sposób myślenia, inna skala wartości [...].

Paco de Lucia

Flamenco uważane jest powszechnie za taniec Cyganów andaluzyjskich. Ale to nie tylko taniec — to również śpiew, gitara i palmas (klaskanie).

Na obecny wizerunek flamenco skladają się elementy kultury i muzyki arabskiej, żydowskiej, hinduskiej, mauretańskiej i rdzennie hiszpańskiej (nie tylko andaluzyjskiej). Podstawą jest rytm, będący esencją flamenco. Wraz z muzyką nadaje charakter poszczególnym formom.

Dla przykładu: martinete, taranta, soleares czy seguiriya należą do cante jondo — poważnych utworów wyrażających ból, cierpienie i smutek, zaś rumba gitana, tangos czy buleria to formy lżejsze — cante chico — często wykonywane w czasie fiest.

We flamenco nie jest najważniejsza technika czy doskonałe opanowanie układów choreograficznych. Wszystkie ćwiczenia mają służyć wyzwoleniu własnej ekspresji, a w efekcie dać podstawy do improwizacji. Nie jest też ważny wiek — tancerz flamenco, tak jak wino, im jest starszy, tym lepszy: ma większe doświadczenie życiowe i to doświadczenie może wyrażać tańcem.

Flamenco jest trudne. Nie tylko ze względów technicznych, ale też psychicznych — nie każdy potrafi przetrwać pierwszy etap nauki, polegający głównie na kopiowaniu ruchów nauczyciela, przyswajaniu obcych dla naszej kultury rytmów oraz uczestnictwie w zajęciach wymagających pełnej koncentracji. Jeżeli jednak ktoś naprawdę lubi flamenco, to znajdzie siłę, która pozwoli przezwyciężyć te trudności.

Nie jest to taniec dla każdego, ale każdy może spróbować.